Ik fotografeer evenementen voor mijn werk, en ja, weinig dingen voelen erger dan een CompactFlash-kaart aansluiten en zien dat die leeg, onleesbaar of half dood verschijnt. Ik heb dit meegemaakt na lange bruiloftsdagen en zakelijke opdrachten, en de grootste fout die ik zie is dat mensen te veel aan de kaart zitten voordat het herstel begint.
Als je de kortste weg met de minste rommel wilt, begin dan meteen met herstelsoftware. Ik heb de beste resultaten gehad met Disk Drill. Wat mij overtuigde, was hoe het omging met grote RAW-sets, CR2, NEF, ARW, plus videoclips met hoge bitrate die over vreemde blokken waren verspreid. Ik heb ook PhotoRec en Recuva geprobeerd. PhotoRec haalde bestanden terug, zeker, maar gooide ze op een grote hoop met hernoemde rommel, wat lastig is als je duizenden opnamen moet sorteren. Recuva deed het prima bij eenvoudigere dingen, maar viel door de mand bij professionele cameraformaten. Disk Drill voelde minder chaotisch aan, en de voorbeeldstap bespaarde me tijd omdat ik bestanden kon controleren voordat ik ze herstelde.
Wat ik eerst zou doen
- Installeer de app op de hoofdschijf van je computer. Houd deze van de CF-kaart af. Schrijf niets nieuws naar de beschadigde kaart.
- Maak een volledige image van de kaart. Als de kaart leesfouten geeft of de verbinding verbreekt, kloon deze dan eerst sector voor sector. Ik doe dit altijd wanneer een kaart onstabiel aanvoelt. De image scannen is veiliger dan het originele medium steeds opnieuw zwaar belasten.
- Scan de kaart of de image ervan. Laat de hersteltool naar de bron verwijzen, voer de scan uit en wacht. Laat deze de volledige structuur en ruwe blokken doorlopen.
- Bekijk eerst de resultaten. Controleer je foto's en videoclips voordat je ze herstelt. Dit is belangrijker dan mensen denken. Een bestandsnaam betekent niets als het bestand opent als rommel.
- Herstel naar een andere schijf. Sla de herstelde bestanden op je SSD, interne schijf of een andere externe schijf op. Zet herstelde bestanden nooit terug op dezelfde CF-kaart.
Terwijl de scan draait, of nog voordat je de kaart opnieuw aansluit, zijn er een paar regels die het waard zijn om te volgen. Meestal staan de afbeeldingen nog steeds op de kaart. Wat kapot is gegaan, is de bestandssysteemkaart, niet de gegevens zelf. Dus het doel is simpel: overschrijf niets.
Regels die ik volg wanneer een CF-kaart defect raakt
- Stop met erop fotograferen. Meteen. Test hem niet in de camera. Maak niet nog één opname om te zien of hij nog werkt. Nieuwe schrijfacties wissen oude gegevens voorgoed.
- Negeer elk formatteringsbericht. Als Windows of macOS zegt dat de kaart geformatteerd moet worden, klik dan op nee. Elke keer weer. Gebruik ook een goede kaartlezer. Ik heb op die manier betere toegang gehad dan via een USB-verbinding van een camera.
- Controleer of het systeem de kaart nog ziet. Open in Windows Schijfbeheer. Gebruik op Mac Schijfhulpprogramma. Als de kaart met de juiste grootte verschijnt, zijn de kansen op herstel nog redelijk. Als hij helemaal niet verschijnt, of de kaart fysieke schade heeft, kom je er met software misschien niet en lijkt herstel door een lab de enige optie.
- Herstel beschadigde video pas na herstel van de bestanden, niet ervoor. Ik heb clips hersteld die dood leken, maar alleen ontbrekende headers hadden of een kapotte indexering. VLC helpt soms als je bestandsherstel instelt op altijd beschadigde AVI-bestanden repareren. Untrunc is op Windows ook het proberen waard voor kapotte videoheaders.
- Doe pas iets met de kaart nadat je bestanden veilig zijn. Zodra je afbeeldingen zijn gekopieerd en gecontroleerd, kun je reparaties testen. CHKDSK op Windows of EHBO op Mac kan fouten in het bestandssysteem opruimen. Als de kaart daarna nog steeds kuren vertoont, zou ik hem niet vertrouwen voor een betaalde shoot. Ik zou hem alleen in de camera formatteren als ik van plan was hem eerst grondig te testen, en als hij weer vreemd deed, zou ik hem buiten gebruik stellen.
Een paar dingen die ik op de harde manier heb geleerd
Een slechte gewoonte is de kaart steeds opnieuw openen en sluiten in verschillende apps, in de hoop dat een ervan de bestanden ziet. Ik deed dit ooit met een Lexar-kaart na een klus op een conferentie. Domme zet. Elke mislukte leesactie kostte meer tijd, de kaart werd warmer, en ik eindigde ermee dat ik hem later kloonde dan ik had moeten doen.
Nog iets: beoordeel herstel niet alleen op basis van de mapstructuur. Ik heb kaarten teruggekregen met verminkte mappen en toch bijna elk bruikbaar RAW-frame hersteld. De previews vertelden het echte verhaal, niet de bestandsnamen.
Als je computer de kaart detecteert en de capaciteit er normaal uitziet, heb je nog steeds een kans. Blijf kalm, schrijf er niets naar weg, kloon hem als hij instabiel lijkt, scan hem, bekijk een voorbeeld van wat belangrijk is, en herstel het ergens anders. Dat is de werkwijze waar ik me nu aan houd.
Ik hoop dat je je bestanden weer heelhuids terugkrijgt. Ik ken het gevoel, het is klote.
